Noorderlicht

Ik liep met oma op de IJsseldijk
naar huis - het werd al donker om ons henen.
Ze liep te haastig voor mijn korte benen.
Toen wees ze naar de hemel en zei: "Kijk".

Ik keek en zag een wolk als vuur gelijk.
Geschrokken liep ik even op mijn tenen.
Zo vreemd - dacht ik - had nooit de zon geschenen.
We liepen langzaam verder op de dijk,

totdat we kwamen aan het huis van moeke,
waar wij vertelden van dit vergezicht
dat vol geheimenis in 't donker scheen.

En heel mijn leven loop ik nu te zoeken
in donkere avonduren naar dit licht,
dat allengs vager werd en toen verdween.



Vorige
Overzicht
Volgende

© 2011, Corrie Groeneveld - van Staveren